Pułapka, z której
nie możesz wyjść sam.
Tu znajdziesz kogoś,
kto rozumie mechanizm.

"Żona powiedziała: albo terapia, albo ona odchodzi. Przyszedłem zły i z nastawieniem, że to bezsens. Ale to było pierwsze miejsce, gdzie nikt mi nie kazał po prostu przestać — ktoś zapytał, dlaczego zaczynam. Mam 11 miesięcy abstynencji. I coraz rzadziej mi na nim zależy."

"Mama mówiła: musisz się bardziej starać. Szef: jesteś nieprzewidywalna. Sama też w to wierzyłam. Gdy diagnostyka pokazała ADHD, zapłakałam — ale z ulgi. Nareszcie miałam powód, nie wymówkę. Teraz wiem jak działać z moim mózgiem, nie przeciw niemu."

"Przez pół roku w ogóle nie mówiłem rodzinie, jak się czuję. Rano wstawałem, bo musiałem. W terapii nauczyłem się jednej rzeczy: że moje myśli to nie fakty. Że 'nie daję rady' to nie zdanie o mnie — to sygnał przeciążenia. Brzmi banalnie. Ale naprawdę to zmieniło coś w środku."

"Dziewczyna mówiła, że jestem przy niej nieobecny. Śmiałem się — przecież tylko patrzę w telefon. Ona odeszła. Dopiero wtedy zobaczyłem, ile traciłem. W terapii dotarło do mnie, że scrollowanie to nie nawyk — to dopamina, ucieczka, mechanizm. Dziś telefon ładuje się w przedpokoju. Wieczory mam swoje."

"Pierwszy atak był w tramwaju — serce waliło, myślałam że umieram. Potem zaczęłam omijać tramwaje. Potem sklepy. Terapia trwała długo i nie było liniowo. Ale nauczyłam się siedzieć z lękiem zamiast z niego uciekać. Dziś prowadzę szkolenia dla kilkuset osób. I biorę tramwaj."

"Kuba przestał jeść z nami, przestał wychodzić, przestał mówić co się dzieje. Ja zaczęłam się trząść przy każdej rozmowie z nim. Terapeuta najpierw porozmawiał ze mną — co mówię, jak reaguję, co tak naprawdę słyszę. To zmieniło więcej niż myślałam. Kuba po kilku miesiącach sam zaczął prosić o kolejne sesje."

"Zawsze myślałem, że 'twardy narkoman' to ktoś inny — bezdomny, bez pracy. Ja miałem mieszkanie i etat. Brałem żeby wytrzymać korki, spotkania, siebie. Trafiłem na terapię po tym jak zacząłem brać przed pracą. Terapeuta nie był zszokowany. To był pierwszy człowiek, który zapytał co czuję, a nie co biorę. Mam 14 miesięcy."

"Przez 40 lat myślałem, że po prostu jestem nieuporządkowany — i wstydziłem się tego. Zarządzam firmą, a sam nie mogłem skończyć prostego raportu. Diagnostyka trwała kilka spotkań. Wynik: wyraźne ADHD. Pierwsze co poczułem — ulgę. Nie jestem leniwy ani chaotyczny. Mam konkretną neurobiologię. I teraz z nią współpracuję."